ความห่าง? หรือครัย? หรือเธอ...ที่ทำร้ายกัน**
จะมีซักคนไม๊ ที่จะรักเรา...มากเท่าๆกับเค้ารักตัวเค้าเอง
จะมีซักคนไม๊ ที่จะดีกับเราทั้งตอนแรกเจอและตลอดไป
ในเมื่อ....ความเป็นจริง ที่เป็นอยู่ในตอนนี้
มันแสดงออกมาให้ชั้นนั้นเห็นแล้วว่า.....
ไม่มีใครที่รักตัวฉัน ได้เท่ากับตัวฉันเอง
ก่อนแรกรัก เคยจำได้ไม๊ว่าเป็นยังงัย
อะไรๆมันก้อดีไปหมด ไม่ต้องเลิศหรูไม่ต้องฟู่ฟ่า
เรา 2 คนก้อมีความสุขได้
แต่วันนี้....แม้จะมีแล้วทุกอย่าง แต่ฉันไม่เคยมีความสุขเลย
เธอไม่เคยนึกถึงฉัน เธอนึกถึงแต่ตัวเธอเอง
ฉันไม่เข้าใจ ว่าอะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปมากมายขนาดนี้
อย่างน้อยเธอน่าจะแคร์ฉันบ้าง
ฉันเบื่อ แต่ฉันก็อดทนมากๆเลยตอนนี้ อดทนที่สุดแล้ว
อดทนเพื่อให้เราสองคนกลับไปเป็นอย่างเดิม
อดทนรอวันนั้น ที่เรา 2 คนจะได้อยู่ด้วยกัน และมีความสุขเหมือนเดิม
อดทนเผื่อว่าตัวเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
คนที่รักฉันมาก คอยใส่ใจ หายไปไหน.....
ฉันไม่ได้เร้าหรือ ฉันเคยเป็นอย่างนั้น
แต่ฉันก็คิดได้แล้ว ว่าควรอยู่ในที่ๆฉันควรอยู่
ควรมีสิทธิ สิทธิ์ที่ไม่มากเกินไป ที่คนรักฉันต้องการให้ฉันเป็น
ที่ฉันอดทนได้ก้อเพราะ
ฉันพยามนึกถึงวันดีดี วันที่เราเคยมีกัน
เผื่อว่ามันจะมาชดเชยความรู้สึกของฉันที่เสียกับเธอไป
ให้คืนกลับมาใหม่ได้
แต่เธอไม่เคยรู้ตัวเลย ไม่เคยจะทำให้มันดีขึ้น
เธออาจจะไม่เคยรู้ตัวเลยว่า...
ตอนนี้เธอได้ทำลายความรู้สึกดีดีของฉันที่มีต่อเธอ
ไปจนเกือบจะหมดแล้ว
ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา เราต่างก้อเริ่มคิดกันไปไกล
คิดกันไปคนละทาง
อย่าว่าแหละ... "เมื่อคนเราอยู่ห่างกัน
จิตใจและความฝันของคนเรามันก็เปลี่ยนไปด้วย
แต่ถ้าเธอยังมีความเป็นเธอคนเดิมอยู่
ฉันก็อยากจะกลับไปฝันร่วมกับเธอ...อีกครั้ง"
อยากให้รู้อีกซักอย่าง...
ว่าฉันเสียจัย* ที่เห็นเธอเปลี่ยนไป*
ในเมื่อคนเรามีความทุกข์....
และจะทำยังงัยให้พ้นจากความทุขนอกจากการ ตาย
แต่สิ่งที่พระพุทธเจ้าทรงสอนไว้ถึง
การไม่รับรู้ถึงความสุข และพ้นจากความทุกข์ นั่นก็คือ
เดินทางสายกลาง......
เคยเป็นไม๊? เจ็บจนม่ายรู้สึกอะไรเลย
มัน ชินชา
______________________________________________________________



